सद्गुरोः सकाशाद्वेदान्ताद्यखिलशास्त्रार्थविचारश्रवणद्वारा यदि सा आवश्यकपरमकर्तव्यत्वेन ज्ञायते, पुनश्च … यदि विपरीतभावनात्याजकौ मननयोग्यतामननाभिनिवेशौ स्यातां, ततः श्रद्दधानैश्च सा भक्तिरुपासनद्वारा लभ्यते ।
sad-guroḥ sakāśād vedāntādy-akhila-śāstrārtha-vicāra-śravaṇa-dvārā yadi sā āvaśyaka-parama-kartavyatvena jñāyate, punaś ca … yadi viparīta-bhāvanā-tyājakau manana-yogyatā-mananābhiniveśau syātāṁ, tataḥ śraddadhānaiś ca sā bhaktir upāsana-dvārā labhyate |
(Bhakti Sandarbha: 7)
“If, through hearing deliberation upon the meaning of all the śāstras beginning with Vedānta from a qualified guru, that [viz., bhakti] is understood as being the ultimate necessary responsibility, and furthermore … if capability for contemplation (manana) and absorption in contemplation, which are the causes of relinquishing untoward conceptions, shall come about, then that—bhakti—is attainable by means of practice (upāsana) by those endowed with śraddhā.”