tasmān mad-bhakti-yuktasya yogino vai mad-ātmanaḥ
tasmān mad-bhakti-yuktasya yogino vai mad-ātmanaḥ |
na jñānaṁ na ca vairāgyaṁ prāyaḥ śreyo bhaved iha ||
yat karmabhir yat tapasā jñāna-vairāgyataś ca yat |
yogena dāna-dharmeṇa śreyobhir itarair api ||
sarvaṁ mad-bhakti-yogena mad-bhakto labhate’ñjasā |
svargāpavargaṁ mad-dhāma kathañcid yadi vāñchati ||
(Śrīmad Bhāgavatam: 11.20.31–33)
“Therefore, for a yogī engaged in bhakti to me with mind on me, neither jñāna nor vairāgya shall in general be a means of benefit here. What can come to be by means of righteous acts, what can come to be by means of austerity, and what can come to be by means of jñāna and vairāgya, as well as by yoga, charity, and other means of benefit—all of that, as well as Svarga, apavarga [i.e., mukti], and my abode, my bhakta attains quickly by means of the practice (yoga) of bhakti to me if one somehow desires [to attain any of those ends].”