tvaṁ naḥ projjhya kaṭhora yāmuna-taṭe kasmād akasmād gato
tvaṁ naḥ projjhya kaṭhora yāmuna-taṭe kasmād akasmād gato
diṣṭyā dṛṣṭim ito’si hanta niviḍāśleṣaiḥ sakhīn prīṇaya |
brūmaḥ satyam adarśane tava manāk kā dhenavaḥ ke vayaṁ
kiṁ goṣṭhaṁ kim abhīṣṭam ity acirataḥ sarvaṁ viparyasyati ||
(Bhakti-rasāmṛta-sindhu: 3.3.42)
[Śrīdāma to Śrī Kṛṣṇa:] “O Cruel One! Why did you suddenly leave us on the bank of the Yamunā and go away? Fortunately you have been seen here [again by us]. Hanta! [Now] Satisfy your friends with firm embraces! Truly we say that immediately without the sight of you, who are the cows? Who are we? What is Vraja? What is dear [alt., desired]? Instantaneously, everything changes.”