śravaṇaṁ kīrtanaṁ viṣṇoḥ
śravaṇaṁ kīrtanaṁ viṣṇoḥ smaraṇaṁ pāda-sevanam |
arcanaṁ vandanaṁ dāsyaṁ sakhyam ātma-nivedanam ||
iti puṁsārpitā viṣṇau bhaktiś cen nava-lakṣaṇā |
kriyeta bhagavaty addhā tan manye’dhītam uttamam ||
(Śrīmad Bhāgavatam: 7.5.23–24; cited in Hari-bhakti-vilāsa: 11.619–620, Bhakti Sandarbha: 169, Caitanya-caritāmṛta: 2.9.259–260)
[Prahlāda Mahārāja to Hiraṇyakaśipu:] “Hearing, praising, remembering, attending the feet, worshipping, offering obeisance, serving, befriending, and offering the self—if bhakti characterized by these nine [activities] is [itself first] directly offered to Bhagavān Viṣṇu and [then] performed by a person, I consider that the greatest learning.”