गौडेन्द्रस्य सभाविभूषणमणिस्त्यक्त्वा य ऋद्धां श्रियं
रूपस्याग्रज एष एव तरुणीं वैराग्यलक्ष्मीं दधे ।
अन्तर्भक्तिरसेन पूर्णहृदयो बाह्यावधूताकृतिः
शैवालैः पिहितं महासर इव प्रीतिप्रदस्तद्विदाम् ॥
gauḍendrasya sabhā-vibhūṣaṇa-maṇis tyaktvā ya ṛddhāṁ śriyaṁ
rūpasyāgraja eṣa eva taruṇīṁ vairāgya-lakṣmīṁ dadhe |
antar-bhakti-rasena pūrṇa-hṛdayo bāhyāvadhūtākṛtiḥ
śaivālaiḥ pihitaṁ mahāsara iva prīti-pradas tad-vidām ||
(Caitanyacandrodaya-nātaka: 9.34)
“He who was the jewel
Adorning the court of Gauḍa’s king—
Rūpa’s elder brother [viz., Sanātana]—
Rejected immense wealth
And embraced the youthful fortune-goddess of non-attachment.
Internally of heart filled with bhakti-rasa
And externally of the appearance of a mendicant (avadhūta),
Like a great lake covered with duckweed,
He is a bestower of delight
For those who recognize him.”